ceramika + Dominika = ceraminika
Ceramika pojawiała się w moim życiu już od najmłodszych lat – pierwsze zajęcia pamiętam jeszcze z dzieciństwa. Później, w dorosłym życiu, wróciła do mnie trochę przypadkiem. Podczas wizyty na jarmarku garncarskim, na który wybrałam się z rodzicami, po raz pierwszy usiadłam do koła garncarskiego. Wróciliśmy wtedy do domu z gliną… która na długi czas wylądowała w garażu. Moja pierwsza „poważna” praca była daleka od świata sztuki. Nigdy nie przypuszczałam, że pójdę w stronę tworzenia. Pochodzę z rodziny, w której nie brakuje artystycznej energii — chyba po prostu musiałam poczekać, aż moja własna się obudzi.
Gdy to się stało, pojawiła się potrzeba stworzenia czegoś własnego. Wtedy moja siostra podsunęła pomysł: ceramika. Tata wyjął z garażu zapomnianą glinę, a ja zaczęłam lepić swoje pierwsze naczynia.
Z czasem przyszły warsztaty, kolejne godziny pracy i moment, w którym poczułam: to jest to ❤️
Pierwsze zamówienie przyszło bardzo szybko — od mojej siostry i kuzynki, które prowadzą fundację @mamypodobnie. Tworzyłam dla nich czarki z wspierającymi hasłami. Ta współpraca trwa do dziś i jest dla mnie niezwykle ważna.
Kilogramy wypalonej gliny, godziny pracy i chaos w mieszkaniu doprowadziły mnie do miejsca, w którym postanowiłam stworzyć własną pracownię ceramiczną.
Dziś tworzę ceramikę z pasją, zaangażowaniem i iskrą w oku — która z każdym dniem płonie coraz mocniej 🔥